Doodlopend spoor - 3

Opgelucht dat ze eindelijk klaar was met het fysieke bewijs van de zaak Slayer bij UB af te leveren, trok Bree haar rok recht en ging in de stoel naast Ryland Beck's bureau zitten.

Ryland, met gebruik van de steekwagen die Bree in haar politiewagen had meegenomen, deponeerde de laatste van de twaalf dozen met dossiers aan de andere kant van zijn bureau, waarna hij op zijn stoel plaatsnam.

Ze stond op het punt om hem de formulieren ten aanzien van de bewakingsketen te overhandigen, maar aarzelde toen ze een map met moddervlekken voor hem zag liggen.

Hij trok een grimas en gooide de map in een la. "Is dat de inventarislijst die we eerder afvinkten?"

"Ja." Ze legde de papieren op de plek die hij had vrijgemaakt. "Aangezien jij elk item al van een paraaf hebt voorzien, hoef je nu alleen nog maar de eerste en de laatste pagina te ondertekenen en daarna de contactinformatie te checken. Als je klaar bent, zal ik jou en je team briefen, zoals we zijn overeengekomen en-"

"Ryland." Eén van de mannen een aantal bureaus verderop hield een telefoon omhoog en gebaarde naar hem. "Gatlinburg PD heeft nog wat vragen over de kerel die je hebt gezien."

Ryland keek haar verontschuldigend aan. "Sorry. Er was...een incident onderweg hierheen, en dat telefoontje moet ik even beantwoorden. Ben zo terug."

Ze knikte, zich afvragend of het incident waarnaar hij verwees de modder en scheuren in zijn pak verklaarden die ze had gezien, voordat hij de badkamer in was gedoken. Toen hij was teruggekeerd in een spijkerbroek en een smaragdgroen T-shirt dat het groen van zijn ogen en zijn gespierde borst benadrukte, was ze de modder totaal vergeten. Maar ze bleef professioneel en liet hem niet merken dat ze van slag was door hem.

Zelfs nu, terwijl ze hem aan de andere kant van de ruimte op de paste lijn zag praten, was het moeilijk om niet te staren. Hoe goed hij die spijkerbroek ook vulde, of hoe indrukwekkend zijn bicepsen ook waren, echt belangrijk was of hij inderdaad de eersteklas detective was, zoals haar was verteld.

Toen haar baas haar had gezegd dat Monroe County met UB aan hun cold cases zou gaan werken, had ze zich grote zorgen gemaakt. Het stelde haar niet gerust dat UB door tientallen bureaus was goedgekeurd en dat hun detectives allemaal voormalige wetshandhavers waren. Ze maakte zich zorgen over wat ze nu waren: burgers. Dat betekende dat ze zich aan hun eigen regels hielden, zonder de supervisie die zij en haar collega's wel hadden. Eén verkeerde stap, één illegale huiszoeking zou ertoe kunnen leiden dat een rechter cruciaal bewijsmateriaal afwees. Een zaak kon in één tel van 'cold' in 'niet-vervolgbaar' veranderen. Het was haar grootste angst dat UB per ongeluk de kans verpestte om ooit een veroordeling in de zaak Smoky Mountain Slayer te krijgen.

Eerder, toen Ryland en zij nauwgezet al het bewijsmateriaal hadden afgevinkt en opgeborgen, kon niet ontkend worden dat hij léék te weten wat hij deed. Maar het was nog steeds moeilijk om hem serieus te nemen, aangezien hij eruitzag als een mannelijk covermodel.

Alsof hij voelde dat ze hem bestudeerde, wierp hij een blik op haar en glimlachte. Ze glimlachte terug, waarna ze haar aandacht met een ongemakkelijk gevoel richtte op de glazen voormuur en het volle parkeerterrein buiten. De ongeveer tien mensen die in deze enorme ruimte aanwezig waren, verklaarden het grote aantal auto's niet. En aangezien de meeste muren van glas waren, kon ze alles in één oogopslag zien. Behalve de badkamers en wat zo te zien voorraadkasten waren aan de rechterkant van de hoofdingang, leek het gebouw uit deze ene grote ruimte te bestaan met een trap aan de andere kant. Die leidde naar een galerij van vergaderzalen die geheel van glas waren.

Misschien was er een kelder en werkten de eigenaren van de andere auto's daar. Eén van de deuren bij de badkamers kon een andere trap verbergen in plaats van een kast. 

Waarschijnlijk was het in dit gebied niet ongebruikelijk om een kelder te hebben. De meeste gebouwen hier waren tegen de bergwand aan gebouwd, met een wirwar van ondersteunende balken en palen aan de achterkant waarmee ze aan het gesteente verankerd waren. Een lager niveau dat aan de voorkant niet te zien was, verdubbelde de ruimte van het gebouw. En er zou wel een spectaculair uitzicht zijn.

"Sorry voor de onderbreking. Waarschijnlijk wil je zo snel mogelijk mijn team briefen en terugrijden."

Ze draaide zich om in haar stoel op het moment dat Ryland achter zijn bureau ging zitten, haar opnieuw een charmante glimlach schenkend, waardoor haar hartslag omhoogschoot. Goeie genade, wat was hij sexy.

"Maak je geen zorgen," zei ze. "Ik vind het niet erg om te wachten." Als het betekende dat ze tijd met hem kon doorbrengen, zou ze graag de hele dag blijven.

"Het Monroe County Sheriff's Office bevindt zich in Madisonvillle, toch? Ongeveer anderhalf uur rijden vanaf hier?"

Ze schudde haar hoofd. "Bijna twee uur, vooral als het druk is. Maar ik heb geen haast om  terug te gaan. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben dol op mijn baan en zou nergens anders willen werken. Maar ik kijk ernaar uit om meer leden van je team te ontmoeten en een idee te krijgen over de wijze waarop jullie dit onderzoek gaan aanpakken. Dit is de eerste keer dat Monroe County met UB samenwerkt."

"Het is prettig om mensen te ontmoeten die net zo gek zijn op hun werk als ik. Ik zou mijn baan voor geen enkele andere willen ruilen. Wat betreft het feit dat dit de eerste zaak is waaraan UB voor jouw district werkt: dat geldt voor de meeste van de drieëndertig districten die we ondersteunen. We zijn nog niet zo lang bezig. In het begin werkten we vanuit het landgoed van mijn baas boven op de berg. Dit nieuwe gebouw is pas een paar weken open en we zijn nog steeds aan het installeren."

Ze knikte. "Dat kan ik begrijpen. Mijn baas kon zijn geluk niet op dat hij zo snel bovenaan de wachtlijst was komen te staan."

"Daar kwam geen geluk bij kijken. Een van de voordelen hier is dat alle detectives om de beurt hun droomzaak mogen kiezen. Dit was de mijne."

Verbaasd staarde ze hem aan. "Jouw droomzaak is de zaak Slayer?"

"Cold case van een seriemoordenaar. Geen DNA. Geen verdachte. Het zal het uitdagendste onderzoek worden waaraan ik ooit heb meegewerkt. Dat kun je toch niet anders dan te gek vinden?"

Ze schudde haar hoofd. "Ik hoop dat je dat over een paar weken nog steeds vindt. Als je op het punt komt dat je het wilt opgeven, dan zal ik het je niet kwalijk nemen. Als je erin slaagt om ook maar één hoopvolle aanwijzing te vinden, dan is dat meer dan we nu hebben."

Het was zijn beurt om verbaasd te kijken. "Ik ben niet van plan om na het vinden van een eventuele aanwijzing verder te gaan zonder die helemaal te hebben onderzocht. Als deze zaak opgelost kán worden, dan doe ik dat. Dit zit ik uit tot het einde."

"Goede intenties zijn geweldig en worden op prijs gesteld. Maar ik ben er niet van overtuigd dat je verder zult komen dan wij. We hebben waanzinnig veel tijd in het onderzoek gestoken en staan met lege handen."

Hij leunde achterover in zijn stoel. "Ik krijg de indruk dat je niet echt enthousiast bent om UB erbij te betrekken."

Haar gezicht werd warm, toen ze eraan dacht hoe fel ze had geprotesteerd tegen het inhuren van een groep burgers om aan de zaak van haar team te werken. Maar ze schrok niet terug voor de waarheid. "Ik kan het niet oneens zijn met je indruk."

Daar moest hij om glimlachen. "Hoeveel procent moorden heb je opgelost, rechercheur?"

"Ik zou het niet weten. Statistieken bijhouden is het werk van mijn baas."

"Doe me een plezier. Doe een gok."

Ze leunde ook achterover in haar stoel. "Oké, ik speel mee. Vijfenzeventig procent."

"Dat komt niet eens in de buurt. UB berekent de statistieken voor elk district waarmee we samenwerken. Als we alleen het percentage arrestaties in aanmerking nemen, ongeacht of er een veroordeling volgde, komt Monroe nauwelijks aan de vijftig procent."

Ze trok een grimas. "Hoe doen de buurtdistricten het?"

"Die zitten tussen de vijftig en eenenzestig procent."

"Eenenzestig? Dat is het hoogste percentage?"

Hij knikte. "Denk nu alleen aan de cold cases. Onderzoeken die technisch gezien nog openstaan, maar niemand die er actief aan werkt, tenzij er een nieuwe aanwijzing binnenkomt. Er zijn er honderdduizenden van in dit land. Hoeveel zijn er ooit opgelost, denk je?"

"Geen idee. Vijfentwintig procent?"

"Denk meer aan één procent."

Verbijsterd staarde ze hem aan. "Dat is vreselijk."

"Mee eens." Hij wees om zich heen. "Het team dat je hier ziet, wijdt zich aan het veranderen van die statistiek, in ieder geval voor East Tennessee."

Ze fronste. "Het team lijkt niet groot genoeg voor zo'n imposant streven."

"Het is met opzet klein, tenminste voorlopig, terwijl we nog aan het leren zijn hoe we het beste kunnen samenwerken. Behalve onze baas, Grayson Prescott, en zijn vrouw Willow, die parttime detective is en parttime slachtofferadvocaat, hebben we een speciaal agent van het Tennessee Bureau of Investigation te leen, die met ons brainstormt en bijvoorbeeld huiszoekingsbevelen regelt. En echt voltijdse detectives."

"Acht? Hoe denken jullie meer dan een paar zaken per jaar op te lossen met maar acht detectives? Mijn team heeft er vijf, en we konden de zaak Slayer niet oplossen, na er een vol jaar aan gewerkt te hebben."

"Door het kernteam klein te houden, leren we beter als een samenhangend team te werken. We hebben allemaal onze eigen zaken, maar komen regelmatig bij elkaar om over alle openstaande onderzoeken te brainstormen. Als we additionele expertise nodig hebben, halen we er tijdelijke consultants bij. Hoewel we nog maar een paar maanden draaien, hebben we al twaalf cold cases onderzocht, waarvan we er negen hebben afgesloten."

"Afgesloten in de zin van opgelost?"

"In de zin van een presentatie van onze bevindingen en genoeg bewijs, volgens ons, om tot vervolging over te gaan. Ja."

"Wauw. Dat is...wat...vijfenzeventig procent? Heel iets anders dan de één procent waar je het eerder over had."

"Om helemaal eerlijk te zijn," zei hij, "waren sommige zaken specifiek uitgekozen, omdat ze gemakkelijk oplosbaar leken. Overigens was er niet eentje echt gemakkelijk. Maar er was bewijsmateriaal.