Onvermijdelijke kus - 3

Leo keek naar de mooie jonge, maar huilende vrouw tegenover haar en deed haar uiterste best de paniek die in haar opwelde te verbergen. 

Nu was ze geen ijskoude Heks, maar van emotionele uitbarstingen werd ze...ongemakkelijk. Het werd altijd zo'n rommeltje. Moe had dat warme medeleven wel, maar dat had kennelijk een generatie overgeslagen. Leo had geen idee hoe ze met emoties om moest gaan.

Gezien het feit dat ze was opgegroeid in een luidruchtige, vaak chaotische familie zou je zeggen dat ze genoeg had kunnen oefenen.

Sinead en Flo, die elkaar in de haren vlogen over hoelang ze de badkamer bezet konden houden. Sonny, die zat te simmen omdat zijn footballteam weer eens had verloren. Cole, die zijn vrouw en zoon in het kraambed had verloren...Leo had twee jaar lang gezien hoe hij verteerd werd door verdriet.

In al deze situaties was Moe er geweest met kalme wijsheden en troost waar dat nodig was. En Leo, die zich er ongemakkelijk en een beetje verloren bij voelde, had gedaan waar zij goed in was: dingen regelen. Ze had een rooster voor de badkamer gemaakt. Ervoor gezorgd dat de lievelingssnacks van haar broer in huis waren wanneer hij terugkwam van de training. En wat Cole betrof? Ze had geregeld dat er maaltijden bij hem thuis bezorgd werden en dat zijn huis en advocatenkantoor schoongemaakt werden. Ze had contact met zijn collega's opgenomen, die ze bereid had gevonden een deel van zijn taken op zich te nemen tot hij weer aan het werk kon.

Ze mocht dan weglopen voor allerlei ingewikkelde emoties, maar ze kwam wel in actie. Zij regelde alles en iedereen eromheen. En daar was niemand zo goed in als zij.

Maar nu Gina Riley naast haar zat, met tranen in haar mooie bruine ogen, wist Leo het even niet. Gina zou gaan trouwen. Moesten aanstaande bruiden niet overlopen van geluk? O god, zou Gina soms twijfelen of ze wel moest gaan trouwen? Leo kon trouwlocaties verzorgen en alles regelen, maar ze deed niet aan psychologische adviezen of relatietherapie. Daar was ze echt niet geschikt voor.

"Gina, lieverd." Leo pakte een paar papieren zakdoekjes uit de doos die op het tafeltje onder het kantoorraam van de Inn stond en gaf ze aan Gina. "Gaat het wel?" Vanbinnen krom ze in elkaar. Hallo zeg, nee, natuurlijk ging het niet.

"Nee." Gina schudde haar hoofd, waardoor haar blonde paardenstaart over haar schouder zwiepte. Haar stem klonk in- en inverdrietig toen ze de zakdoekjes aanpakte en haar ogen ermee bette. "Het spijt me, Leo, het was niet mijn bedoeling jou hiermee lastig te vallen," zei ze verontschuldigend. Je kon nog steeds horen dat ze oorspronkelijk uit Georgia kwam. Ze was ongeveer vijf jaar geleden in Rose Bend komen wonen.

"Geeft niks, Gina. Echt niet. Trouwens, je bent niet alleen onze klant, je hebt ook de tweeling in groep acht in de klas gehad. Me dunkt dat we behoorlijk bij je in het krijt staan." Toen dat Gina een voorzichtig glimlachje ontlokte, moest Leo grijnzen. "Wil je ergens over praten? Ik wil niet opscheppen, maar ik kan heel goed luisteren." Dat was waar. Alweer vanwege die familie had ze geen keus gehad. Trouwens, als je een probleem wilde oplossen, moest je eerst weten wat er precies aan de hand was. Dat was ook één van haar regels.

Gina boog haar hoofd en staarde eventjes naar haar schoot. Toen hief ze haar hoofd en keek Leo recht in de ogen. Opnieuw vulden haar ogen zich met tranen, en haar onderlip trilde. "Je kunt er niets aan doen, en eerlijk gezegd is het een beetje egoïstisch van me dat ik jou hiermee opzadel."

"Zal ik dat maar beslissen?" vraagt Leo. Ze hield haar hoofd een beetje scheef. "Als je iemand nodig hebt om mee te praten, dan ben ik er voor je. Ik geloof niet dat we veel verder komen voor je hebt gezegd wat je dwarszit."

"Mijn oma vindt Derrick maar niks," fluisterde Gina uiteindelijk.

Leo fronste. Oké, dat had ze niet zien aankomen. Na alle afspraken die ze met Gina over de bruiloft had gehad, had ze begrepen dat Gina's verloofde naar Georgia was afgereisd om haar familie te ontmoeten. En hoewel Leo zelf even geen vriend had, moest ze toegeven dat Derrick Holmes een goede vent was. Manager van de plaatselijke bank, één van de footballtrainers van haar broer en gewoon een aardige man. Hij verdiende iemand die zo lief was als Gina en ze pasten goed bij elkaar. Toen Leo had gehoord dat ze iets hadden, was ze oprecht blij voor ze geweest. "Meen je dat nou? Waarom niet? Als iemand die met behoorlijk wat kikkers heeft gedatet, kan ik je vertellen dat Derrick een prins is. Wat heeft ze in vredesnaam op hem tegen?"

Deze keer zorgde Leo's poging tot een grapje niet voor een glimlach bij Gina. Ze keek eerder beschaamd en ze sloeg snel haar ogen neer, en haar vinger verfrommelden het zakdoekje op haar schoot. "Mijn oma..." Haar stem stierf even weg, maar toen ging ze zachtjes verder: "Ze is nogal ouderwets en opgegroeid met de oude zuidelijke tradities."

Leo voelde haar schouders verstrakken, want ze bemerkte wat Gina níét probeerde te zeggen. Ze keek naar de kleine blonde vrouw, en hoewel ze er eigenlijk niet eens aan wilde denken, kon ze dit niet even onder het tapijt vegen. "Komt het omdat Derrick zwart is?" vroeg ze zachtjes, hoewel ze vanbinnen kookte van woede.

"Nee, het is nog erger," fluisterde Gina met haar schouders gebogen, alsof ze de last van haar oma's racisme moest torsen. "Hij is methodist."